Zuster
Agnes viert dubbel jubileum
Vijftig 50 jaar geleden stapte de toen 18-jarige Agnes Coghe binnen in het
klooster van de Zusters van de Heilige Familie in Ieper. Ze werd religieuze
en kleuteronderwijzeres. Dertig jaar later – 20 jaar geleden dus -
arriveerde ze in het bijhuis van Haringe. Officieel voor een sabbatmoment,
maar dat werd al snel de start van een totaal nieuwe periode in het leven
van zuster Agnes. Zij werd de nieuwe bezielster van het Haringse klooster en
het kamphuis en werkt heel actief mee in het parochieleven. Uit dank en
respect vierde Haringe op zondag 18 april 2010 dat dubbel jubileum.
De meeste vijftigers van tegenwoordig
kennen ze nog, die zusters die je tijdens je eerste schooljaren begeleidden
en eigenlijk nooit meer uit je geheugen verdwenen. En op nog oudere
schoolfoto’s vind je ze gegarandeerd terug, die zusters met soms vreemde
namen en meestal buitenmaatse kappen die streng in de lens keken en met een
natuurlijk gezag grote klasgroepen vlot stil en met de armen gekruist
kregen. Ondertussen zijn ze al een tijdje uit het schoolbeeld en uit het
collectief geheugen van de jeugd verdwenen. Maar toch bestaan ze nog, die
zusters die een stempel op een stuk leven of zelfs een gemeenschap drukken.
In Haringe bijvoorbeeld stond het klooster decennialang letterlijk en
figuurlijk centraal, en wie dacht dat ‘warme moeder’ zuster Benigna de
laatste zustericoon van het dorp zou worden, moet al een tijdje zijn mening
herzien. Want met zuster Agnes bleek de opvolging meer dan verzekerd, en na
20 jaar Haringe blijft ze nog altijd even enthousiast dienstbaar voor de
Haringse gemeenschap.
Agnes Coghe heeft al heel haar leven
iets met de Ieperse Heilige Familie. Ze groeide er op, liep er school en op
haar achtste al werd ze er intern. Tot ze 15 werd, want toen moest ze van
haar ouders thuis blijven. “We woonden op een hoeve langs de Boezingseweg.
Mijn ouders verkochten zelf een deel van hun hoeveproducten. Ik werd toen
ingeschakeld voor de zuivelronde, en zo moest ik op mijn vijftiende de
straat op,” weet ze nog goed. Maar toen ze achttien werd, stapte ze resoluut
het klooster van de Zusters van de Heilige Familie binnen. Het was toen
1960, en samen met nog 3 andere novices vond ze daar al snel haar weg. Ze
ging voor kleuterleidster studeren in Heverlee en na drie jaar kwam ze
opnieuw naar Ieper. Om er te starten met een gloednieuwe wijkkleuterschool
in Oude Veurnestraat in Ieper. Hard werk, want in de beginjaren stond ze er
alleen voor met één klas, met ook nog voor- en naschoolse kinderopvang en
zelfs tijdens de schoolvakanties was er opvang voorzien. De school groeide
snel, en zuster Agnes bleef er tot 1990 omzeggens elke dag op school en ’s
morgens en ’s avonds pendelend met de fiets van en naar het moederklooster.
Het jaar 1990 werd voor haar een
kanteljaar. “Ik voelde dat ik er eens uit moest en ik mocht van de overste
naar het bijhuis in Haringe voor een sabbatperiode,” zegt ze. Daar vond ze
zuster ‘soeur’ Marie-Jeanne terug, een collega van wie ze ooit nog les
gekregen had. En via zuster Benigna zou ze snel het Haringse dorpsleven
leren kennen. Maar een tijdje na haar aankomst in Haringe overleed in
Roesbrugge zuster Bernadette en zuster Agnes nam daar in de school halftijds
haar plek in bij de kleuters. Opnieuw pendelen met de fiets dus, deze keer
van Roesbrugge naar haar nieuwe stek in Haringe. Enkele jaren later werd
zuster Benigna ziek en toen die in 1995 overleed nam zuster Agnes, die
ondertussen al met pensioen was, haar plaats als kloosterverantwoordelijke
in.
Sindsdien werd ze echt Haringenaar, met
zelfs een beetje internationale uitstraling. Want het klooster van Haringe
bleef een open huis waar niet alleen de misvieringen tijdens de week
plaatsvinden en geregeld wordt vergaderd maar waar ook af en toe
buitenlandse artiesten die naar Haringe komen concerteren, tijdelijk
logeren. In 1998 kwam het kamphuis in het de vroegere schoolgebouw in de
tuin van het klooster officieel onder de vleugels van het Centrum voor
Jeugdtoerisme en zuster Agnes werd voedstermoeder van honderden groepen die
sindsdien in Haringe op kamp kwamen. Terzelfdertijd fungeert ze als
gastvrouw voor de vele passanten uit binnen- en buitenland die in de
trekkershutten komen overnachten. Tussendoor springt ze ook bij in de kerk,
doet ze secretariaatswerk voor Ziekenzorg, het parochieblad en de
Kultuurgemeenschap, is ze vormselcatechiste, doet ze de reservaties voor
ondermeer het toneel en de concerten, steekt ze geregeld een handje toe in
De Levaard en kookt ze ’s middags voor dorpspastoor Jozef Van Acker. Het
contact met het moederhuis in Ieper blijft ook, want elke week pendelt ze nu
voor anderhalve dag naar haar moederklooster. Maar elke keer weer keert ze
graag terug naar Haringe, waar ze heel actief ten dienste blijft staan en
nog lang niet aan stoppen denkt. “Het is wel eens wat hectisch en niet alle
kampen verlopen even vlekkeloos, maar er zijn zoveel mooie en boeiende
contacten met jongeren en trekkers en het leven in Haringe is zo rijk dat ik
mij hier nog altijd wil blijven inzetten. Zo lang mijn gezondheid het
toelaat, mijn oversten het goed blijven vinden en het haalbaar blijft
natuurlijk,” belooft ze.
Op zondag 18 april 2010 dankten de
Haringenaars hun zuster. Met een dankmis, opgeluisterd door het
parochiekoor, versterkt met het Iepers Kamerkoor – of was het omgekeerd? -,
een receptie en een feestmaal. De kultuurgemeenschap bedankte de zuster met
een reis naar Rome en die wordt met de fotocamera, die ze van haar familie
cadeau kreeg, ongetwijfeld voor collega-zusters in Ieper digitaal in beelden
vastgelegd.
Stef Ryon
|
