figuren: Milo Aernout

Op vrijdag 1 maart 2002 overleed Milo Aernout. In zijn woning, en totaal onverwacht. Haringe werd er stil van want met Milo Aernout verloor het dorp een heel belangrijke bezieler en steunpilaar.

Zo’n 1000 mensen genoten tijdens het tweede weekend van september 2001 van het Harings openluchttoneel. Met Haringenaar Milo Aernout in een schitterende hoofdrol. Weinig toeschouwers wisten toen dat Milo tijdens de voorstellingen met de daver op lijf speelde. Want enkele dagen voor de opvoering had een medisch onderzoek uitgewezen dat hij hartproblemen had. Een chirurgische ingreep was noodzakelijk, maar Milo stelde die bewust uit tot vlak na het toneelweekend. Want hij wilde de toneelgroep, waar hij al meer dan 20 jaar huisauteur en spelend lid van was, niet in de steek laten. Na de ingreep deed Milo het wat kalmer aan, maar al snel vond hij zijn vroeger ritme weer. Hij maakte begin dit jaar zelfs nog een boeiende reis door Bali, hij was elke dag weer onderweg voor het ziekenvervoer met zijn Vlaamse Kruis en hij had opnieuw heel wat plannen voor de toekomst. Maar op 1 2002 maart stopte zijn hart. Thuis, totaal onverwacht en stilletjes. Milo was op 24 februari precies 62 jaar geworden.

bezieler

Voor Haringe, en ook voor de vele vrienden buiten het dorp, kwam het nieuws van zijn overlijden hard aan. Want Milo Aernout heeft zich heel zijn leven voor anderen ingezet. Jarenlang en tot hij op rust ging als magazijnier bij de firma Top te Proven. In Haringe stichtte hij samen met ondermeer Pater Declercq en meester Jozef Gheysens de Kultuurgemeenschap, waarvan hij nog altijd bezieler en secretaris was. Hij stond ook aan de wieg van het openluchttoneel. In de beginjaren vooral als huisauteur en regisseur, en sinds enkele jaren ook in de schijnwerpers als één van de vaste hoofdacteurs. Met de Vrienden van het Orgel organiseerde hij jaarlijks de reeks Zomerse Orgelconcerten, hij was de motor achter de jaarlijkse Karel de Blauwerverkiezing en de voorzitter van het Harings feestcomité. Hij organiseerde de jaarlijkse bebloemingsactie in Haringe, hij was een tijdlang bibliothecaris in het dorp en hij bezielde en dirigeerde het parochiaal koor. Na het overlijden van koster-organist Jozef Gheysens in 1991 werd hij koster en gids in de Sint-Martinuskerk. Hij leerde in die jaren zelfs orgel spelen en hij fungeerde geregeld als vervangend organist op het Van Peteghemorgel. Tussendoor schreef hij ook kleine toneelstukjes en de jongste tijd componeerde hij zelfs religieuze muziek.

ten dienste

Ook buiten Haringe was Milo Aernout nog actief. Zo was hij medestichter, vast ambulancier en penningmeester van de Vlaamse Kruisafdeling Westhoek en hij was een bijzonder gewaardeerd lesgever bij het Vlaamse Kruis. En bij de Provense harmonie De Volksvreugd was hij niet alleen spelend lid maar ook lid van het bestuur. Geef toe, een indrukwekkend lijstje dat eigenlijk nog niet compleet is. Want bij dat alles was hij nog een erg bewuste Vlaming en een steun en toeverlaat voor velen. Hij maakte echt tijd voor iemand met problemen, hij hielp waar hij kon, zowel moreel als materieel, en hij had een pak vrienden die altijd op hem konden rekenen. Zelfs na zijn dood blijft Milo ten dienste staan. Want al vele jaren geleden liet hij zijn familie weten dat zijn lichaam na zijn dood ter beschikking moest gesteld worden van de wetenschap.
De dood van Milo laat Haringe verslagen achter. Want Milo betekende voor de dorpsgemeenschap heel veel. Hij maakte tijd voor alles en iedereen, hij bezielde en inspireerde en hij was bij dat alles niet te beroerd om zelf de handen uit de mouwen te steken. Hij was de spreekbuis van het dorp en de link tussen Haringe en heel wat officiële instanties. Dat alles is nu plots afgesneden en het wordt voor de Haringenaars niet evident om na de dood van Milo de draad opnieuw op te nemen, weet ook Paul Recour van de Kultuurgemeenschap. “Milo ging veel te vroeg. We kregen niet eens de tijd om ‘dank u’ te zeggen.En er wordt wel altijd gezegd dat iedereen vervangbaar is, maar Milo kunnen wij hier niet vervangen. Hij blijft, net als zijn al overleden vrienden pater Declercq, meester Jozef Gheysens, zuster Benigna en pater Decadt, één van ons. En net als zij blijven wij ons voor Haringe inzetten. Maar zonder Milo wordt het toch helemaal anders.”

Stef Ryon

naar boven